Carnaval is voorbij. Het is alweer een week vastentijd of veertigdagentijd - veertig dagen op weg naar Pasen.
Een tijd om stil te staan. Om je te richten op wat er werkelijk toe doet: het meest waardevolle, het heilige, dat wat je leven betekenis geeft.
Omdat je je daarop wilt concentreren, probeer je je los te maken van alles wat je daarvan afleidt:
van wat je niet echt vervult,
wat je alleen verdooft,
wat geen blijvende vreugde geeft
wat je diepste honger en je dorst niet stilt.
Vasten kan daarbij helpen. Maar het is geen doel op zich, het is een middel om ruimte te maken voor dat meest waardevolle. Om je daar weer op af te stemmen.
Dichter Jean M. Watt vergelijkt deze periode met een kaal winterlandschap.
Bomen als silhouetten. Gestript tot op hun kern. Leegte tussen hun kale takken – wachtend op nieuw blad en bloesem.
Zo’n landschap is guur en onbeschut. Er is geen plek om je te verschuilen.
Dat beeld doet me denken aan een regel uit het ‘Lied aan het licht’ van Huub Oosterhuis: mensen staan daar in het volle licht , ‘koud, een voor een, en ongeborgen’.
Dat klinkt streng. Guur zelfs.
Maar ook oprecht. Misschien kan dat een bevrijding zijn: niets hoeven verstoppen. In het volle licht staan zoals je bent. Dat vraagt wel vertrouwen dat dit geen hard, veroordelend licht is.
Maar dan noemt de dichter dat kale winterlandschap ook een ‘kostbare ruimte’. Een ruimte die uitzicht biedt op de sterren. Een sterrenhemel die je niet zo goed kan zien wanneer de bomen vol in blad staan.Het strippen, het leger maken van je leven, kan zo ook ruimte scheppen.
Ruimte om weer zicht te krijgen op een groter geheel.
Op een wijder perspectief, dat je misschien ongemerkt uit het oog was verloren.
En ja, daar kun je duizelig van worden, wiebelig ook. Dat schudt je een beetje door elkaar. Maar dat schudden helpt juist om je leven te herordenen.
Wat krijgt mijn tijd?
Wat krijgt mijn aandacht?
Wat verdient werkelijk prioriteit?
De bomen blijven niet in winterstand. Takken lopen uit. Het licht verandert.
Langzaam wordt het lichter — en warmer.
Geen koud, ontmaskerend licht, maar licht dat verwarmt en aanvuurt.
Het wordt Pasen. Nieuw leven.
Esther van der Panne
Foto: Alexey Demidov on Unsplash
